Domi­no moż­na wyko­rzy­stać jako ukła­dan­kę lub grę. Odpo­wied­nio pasu­ją­ce kost­ki ukła­da się pozio­mo wzglę­dem pisma w taki spo­sób, aby powstał zamknię­ty łań­cuch. Zada­nie to może wyko­ny­wać jed­na oso­ba, dwie, trzy lub wię­cej osób.

Domi­no mate­ma­tycz­ne – to nie tyl­ko zaba­wa. Domi­no daje moż­li­wość śle­dze­nia i odkry­wa­nia błę­dów we wła­snym rozu­mo­wa­niu, a tym samym uczy samo­kon­tro­li i samo­oce­ny oraz pobu­dza do reflek­sji nad pozio­mem wła­snej wie­dzy. Zna­le­zie­nie pasu­ją­cej pary kostek potwier­dza popraw­ność wyko­na­nia zada­nia, a to z kolei mobi­li­zu­je do dal­szej pra­cy i wyzwa­la też więk­szą aktyw­ność intelektualną.

Każ­de domi­no ma swo­ją wewnętrz­ną struk­tu­rę. Zada­nia nie są uło­żo­ne przy­pad­ko­wo. Uwzględ­nio­no zasa­dy: stop­nio­wa­nia trud­no­ści, sys­te­mo­wo­ści (czy­li o porząd­ko­wa­niu wie­dzy w gło­wie ucznia), indy­wi­du­ali­za­cji i pra­cy zespołowej.

Ukła­da­ni łań­cu­cha domi­na stwa­rza warun­ki do samo­dziel­ne­go dzia­ła­nia przez:
• wybór i zapla­no­wa­nie pracy,
• wyko­na­nie pra­cy (nikt nie narzu­ca tempa),
• spraw­dze­nie wyko­na­nej pracy.

Samo­dziel­ność dzia­ła­nia wpły­wa z kolei na samo­dziel­ność myśle­nia, a wyż­szy sto­pień samo­dziel­no­ści sprzy­ja roz­wi­ja­niu wyż­szych i bar­dziej wszech­stron­nych kompetencji.

Domi­no mate­ma­tycz­ne uczy tak­że opa­no­wa­nia, cier­pli­wo­ści i wytrwa­ło­ści w poko­ny­wa­niu trud­no­ści. Poko­na­nie trud­no­ści ozna­cza zaś poko­na­nie stre­su i wzmoc­nie­nie sił psy­chicz­nych, któ­re pozwa­la­ją uwie­rzyć w sie­bie, uwie­rzyć we wła­sne moż­li­wo­ści oraz zain­spi­ro­wać do pra­cy twórczej.

***

Na naszej stro­nie w zakład­ce MUMATEKA znaj­du­je się domi­no pt. Jed­nost­ki dłu­go­ści. Domi­na zosta­ły opra­co­wa­ne w wer­sjach: A, B i C. Wer­sja A jest bar­dzo łatwa, B – trud­niej­sza i C – najtrudniejsza.