Uczest­ni­cy będą mogli obej­rzeć robo­ty wyko­rzy­sty­wa­ne w edu­ka­cji i spraw­dzić ich dzia­ła­nie. Dodat­ko­wo będzie moż­na zapo­znać się z ogól­no­do­stęp­ny­mi apli­ka­cja­mi do ste­ro­wa­nia nimi. Przed­sta­wio­ne zosta­nie też zasto­so­wa­nie robo­ty­ki pod kątem naucza­nia w szko­le pod­sta­wo­wej. Na sto­isku zoba­czy­my też kil­ka robo­tów LEGO Mind­storms z wgra­ny­mi już pro­gra­ma­mi, któ­re będą uru­cho­mio­ne w for­mie pokazu.

Ori­ga­mi to fascy­nu­ją­ca sztu­ka skła­da­nia papie­ru, któ­ra pocho­dzi z Japo­nii i jest prak­ty­ko­wa­na na całym świe­cie. Pole­ga na skła­da­niu poje­dyn­czej kart­ki papie­ru w wymyśl­ne kształ­ty i figu­ry, tra­dy­cyj­nie bez wyko­ny­wa­nia żad­nych cięć czy kle­je­nia. Nie­za­leż­nie od tego czy jesteś począt­ku­ją­cym, czy doświad­czo­nym arty­stą, każ­dy znaj­dzie coś dla sie­bie. Możesz zacząć od pro­stych mode­li, takich jak żuraw czy łabądź, a z cza­sem spró­bo­wać bar­dziej skom­pli­ko­wa­nych form, takich jak kwia­ty, wąż czy smok. Dołą­cza­jąc do nas i skła­da­jąc swój model ori­ga­mi, możesz zanu­rzyć się w kre­atyw­nym pro­ce­sie, któ­ry nie tyl­ko roz­wi­ja zdol­no­ści manu­al­ne, ale rów­nież uczy cier­pli­wo­ści i pre­cy­zji, popra­wia kon­cen­tra­cję i sku­pie­nie oraz poma­ga się wyci­szyć i doce­nić chwi­lę obec­ną. Na sto­isku nauczy­my skła­dać wybra­ne mode­le ori­ga­mi oraz opo­wie­my, jak two­rzyć własne. 

Dziew­czę­ta i chłop­cy, któ­rzy lubią roz­ryw­kę zwa­ną „łama­niem gło­wy” zwy­kle dobrze bawią się wie­ża­mi Hanoi. W wer­sji festi­wa­lo­wej ten słyn­ny „prze­kła­da­niec” jest odwró­co­ny do góry nogami. 

Zagad­ki i ukła­dan­ki ze słyn­ne­go muzeum mate­ma­ty­ki „Mathe­ma­ti­kum” z Gies­sen. Jak uło­żyć z kloc­ków zada­ny kształt? Przy łami­głów­kach dobrze będą się bawić wszy­scy, nie­za­leż­nie od wieku. 

Ludzie na prze­strze­ni dzie­jów zapi­sy­wa­li licz­by na róż­ne spo­so­by. Uczest­ni­cy nauczą się odczy­ty­wać hie­ro­gli­fy licz­bo­we i zapi­sy­wać licz­by tak, jak czy­ni­li to sta­ro­żyt­ni Egip­cja­nie. Spró­bu­ją rów­nież swo­ich sił w wią­za­niu quipu, aby na sznur­kach „zapi­sać” licz­by tak, jak to robi­li Inkowie. 

Z powo­du ogrom­nych roz­mia­rów Zie­mi, naszej pla­ne­ty, na co dzień nie dostrze­ga­my tego, że swym kształ­tem Zie­mia przy­po­mi­na kulę. W cza­sie zajęć dzie­ci będą zgłę­biać tajem­ni­ce geo­me­trii nie­ukli­de­so­wej (na sfe­rze). Pomoc­ne będą m.in. poma­rań­cze i nadmu­chi­wa­ne glo­bu­sy Ziemi. 

Zestaw demon­stra­cji nauko­wych pre­zen­tu­je, jak zło­żo­ne zja­wi­ska w przy­ro­dzie mogą wyni­kać z pro­stych zasad mate­ma­tycz­nych i fizycz­nych. Poka­zy obej­mu­ją m.in. har­mo­no­graf, two­rzą­cy arty­stycz­ne wzo­ry poprzez super­po­zy­cję drgań, cha­otycz­ne waha­dło ilu­stru­ją­ce wraż­li­wość ukła­dów dyna­micz­nych na warun­ki począt­ko­we, oraz deskę Gal­to­na poka­zu­ją­cą, jak loso­wość pro­wa­dzi do upo­rząd­ko­wa­nych roz­kła­dów sta­ty­stycz­nych. Syn­chro­ni­za­cja metro­no­mów pozwa­la zro­zu­mieć, w jaki spo­sób nie­za­leż­ne oscy­la­to­ry mogą spon­ta­nicz­nie dostro­ić się do wspól­ne­go ryt­mu. Inne eks­pe­ry­men­ty – takie jak mate­ma­tycz­ne węzły kra­wa­to­we, gra w drze­wa czy wie­sza­nie obra­zów – poka­zu­ją, że mate­ma­ty­ka może być zarów­no intu­icyj­na, jak i zabaw­na, łącząc teo­rię z wizu­al­ny­mi i inte­rak­tyw­ny­mi doświadczeniami. 

Nie­wi­dzial­ne ryso­wa­nie – Będzie­my odczy­ty­wać wypu­kłe rysun­ki lub mode­le figur w goglach, a tak­że ryso­wać z zamknię­ty­mi ocza­mi. Deszy­fro­wa­nie braj­la – Odczy­ta­my zapi­sa­ne w alfa­be­cie braj­la afo­ry­zmy mate­ma­tycz­ne (cyta­ty słyn­nych mate­ma­ty­ków).
Obli­cze­nia z LEGO Bra­il­le – Uło­ży­my z kloc­ków LEGO Bra­il­le mate­ma­tycz­ne działania. 

Sza­chy to szko­ła myśle­nia algo­ryt­micz­ne­go, stra­te­gii i tak­ty­ki — Johann Wol­fgang von Goethe powie­dział „Sza­chy to pro­bierz umysłu”(Szachy są testem inte­lek­tu i zdol­no­ści umy­sło­wych czło­wie­ka). Pasjo­na­ci z Mię­dzysz­kol­ne­go Uczniow­skie­go Klu­bu Spor­to­we­go „Wie­ża Kór­nic­ka” popro­wa­dzą symul­ta­nę sza­cho­wą na 8 szachownicach. 

Rum­mi­kub to gra plan­szo­wa o wyjąt­ko­wym cha­rak­te­rze, któ­ra roz­wi­ja logicz­ne myśle­nie, kon­cen­tra­cję i pla­no­wa­nie, a jed­no­cze­śnie łączy poko­le­nia umoż­li­wia­jąc wspól­ną roz­ryw­kę dzie­ciom, doro­słym i senio­rom. Rum­mi­kub to gra z ele­men­tem loso­wym, któ­ra nakła­nia do kon­cen­tra­cji i mak­sy­mal­ne­go sku­pie­nia. Doświad­cze­ni gra­cze zachę­ca­ją do zagra­nia w Rum­mi­kub, by poprzez grę budo­wać lokal­ne wię­zi spo­łecz­ne oraz roz­wi­jać stra­te­gicz­ne myślenie. 

W latach trzy­dzie­stych dzia­ła­ła we Lwo­wie kawiar­nia „Szkoc­ka”, któ­ra była miej­scem spo­tkań mate­ma­ty­ków, w tym takich sław jak Ste­fan Banach, Sta­ni­sław Mazur, Sta­ni­sław Ulam, czy Wła­dy­sław Orlicz. Dla mate­ma­ty­ków była lep­szym miej­scem do nauko­wych debat niż sale uni­wer­sy­tec­kie. W kawiar­nia­nej książ­ce mate­ma­ty­cy zapi­sy­wa­li pro­ble­my mate­ma­tycz­ne i wyzna­cza­li nagro­dy za ich roz­wią­za­nie. Na wzór tej kawiar­ni stwo­rzy­my w Kór­ni­ku miej­sce, gdzie będzie moż­na odpo­cząć, ale i pomy­śleć o mate­ma­ty­ce. Nazwa „kawiar­nia” jest umow­na – nie będzie w niej kawy, za to będą nagro­dy, na jakie moż­na wymie­nić pie­cząt­ki zdo­by­te za roz­wią­zy­wa­nie zadań w cza­sie festiwalu. 

Gra plan­szo­wa dla mło­dych fanów mate­ma­ty­ki, w któ­rej pion­ka­mi są sami uczest­ni­cy? To pro­jekt uczniów IV LO im. KEN w Pozna­niu. Ucznio­wie zapra­sza­ją na wspól­ną przy­go­dę, w któ­rej pomię­dzy star­tem a metą festi­wa­lo­wi­cze napo­tka­ją róż­ne zada­nia do wyko­na­nia, będą się wyka­zy­wać nie tyl­ko umie­jęt­no­ścią licze­nia, ale tak­że logicz­nym myśle­niem. Komu dopi­sze szczę­ście pod­czas rzu­tu kost­ką? Oczy­wi­ście kost­ką rów­nież w roz­mia­rze XXL. Na mecie cze­ka festi­wa­lo­wa pieczątka. 

Czy z rów­nań moż­na stwo­rzyć obraz? Oka­zu­je się, że tak — i to nie­zwy­kle efek­tow­ny! Dr Lech Nowic­ki, fizyk i twór­ca cyfro­wy, zamie­nia for­mu­ły mate­ma­tycz­ne w gra­fi­ki, któ­re wyglą­da­ją jak arty­stycz­ne drze­wo­ry­ty. Kom­pu­ter ana­li­zu­je milio­ny punk­tów płasz­czy­zny i w każ­dym z nich odpo­wia­da na pyta­nie: „czy waru­nek mate­ma­tycz­ny jest speł­nio­ny?”. Jeśli tak — sta­wia czar­ny pik­sel, jeśli nie — bia­ły. Z tych pro­stych decy­zji „tak/nie” powsta­ją figu­ry o nie­ocze­ki­wa­nych kształ­tach: mozai­ki, par­kie­ta­że i orna­men­ty, któ­re rów­nie dobrze mogły­by wisieć w gale­rii sztu­ki, jak i zna­leźć się w pod­ręcz­ni­ku do mate­ma­ty­ki. Wysta­wa „Mate­ma­tycz­ne dłu­to” dowo­dzi, że mate­ma­ty­ka, wyglą­da­ją­ca prze­cież tak suro­wo, może być źró­dłem pięk­na i wyobraź­ni. Każ­da z prac ma swój wła­sny cha­rak­ter — od powta­rzal­nych wzo­rów po abs­trak­cyj­ne „dzi­wo­lą­gi” o nazwach tak nie­oczy­wi­stych jak babaw­ki, sza­chot­ka czy cmok-smok.