Leon Sto­dół­kie­wicz (1845–1913) był pol­skim nauczy­cie­lem pra­cu­ją­cym w zabo­rze rosyj­skim. W mło­do­ści brał czyn­ny udział w powsta­niu stycz­nio­wym. Pierw­sze dwa­dzie­ścia lat swo­jej pra­cy spę­dził w Suło­szo­wej (guber­nia kie­lec­ka). Od lat 70. XIX w. był zmu­szo­ny uczyć pol­skie dzie­ci w języ­ku rosyj­skim. Swo­je meto­dy pra­cy opi­sał szcze­gó­ło­wo w książ­ce pt. Арифмоскоп (Arif­mo­skop), wyda­nej dru­kiem w War­sza­wie w 1911 r. Publi­ku­je­my fragment.

wer­sja PDF (do pobrania)

Leon Sto­dół­ko­wiecz uwa­żał, że nauczy­ciel ma wejść w świat dzie­cię­ce­go myśle­nia. Jako nauczy­ciel rachun­ków w szko­le począt­ko­wej (ludo­wej) był zain­te­re­so­wa­ny meto­dy­ką naucza­nia aryt­me­ty­ki (szcze­gól­nie dzie­ci naj­młod­szych) oraz pomo­ca­mi dydak­tycz­ny­mi, uła­twia­ją­cy­mi zro­zu­mie­nie dzia­łań aryt­me­tycz­nych i war­to­ści ich wyni­ków. Dobrze znał poglą­dy współ­cze­snych mu meto­dy­ków (rosyj­skich i euro­pej­skich) oraz psy­cho­lo­gów zaj­mu­ją­cych się zagad­nie­niem dosko­na­le­nia pamię­ci. Ana­li­zu­jąc ówcze­sne pomo­ce dydak­tycz­ne uży­wa­ne w naucza­niu rachun­ków (np. rosyj­skie liczy­dła), stwier­dził, że są nie­wy­star­cza­ją­ce w poglą­do­wym naucza­niu. Dla­te­go opra­co­wał przy­rząd, nazwa­ny aryt­mo­sko­pem, któ­ry z powo­dze­niem sto­so­wał w naucza­niu pod­staw aryt­me­ty­ki (licz­by cał­ko­wi­te i ułamki).

Autor­ką tłu­ma­cze­nia i komen­ta­rzy meto­dycz­nych jest Bar­ba­ra Klawitter-Brzezińska, absol­went­ka mate­ma­ty­ki (UAM), eme­ry­to­wa­na nauczycielka.
Pra­co­wa­ła w szko­łach w Kosza­li­nie i w Wyż­szej Szko­le Peda­go­gicz­nej w Słup­sku w Zakła­dzie Dydak­ty­ki Mate­ma­ty­ki, zaj­mu­jąc się meto­dy­ką naucza­nia mate­ma­ty­ki i dydak­ty­ką mate­ma­ty­ki. Inte­re­su­je się sku­tecz­no­ścią sto­so­wa­nych metod naucza­nia w kształ­to­wa­niu pojęć matematycznych.
W zaso­bach MuMa­te­ki znaj­du­je się domi­no mate­ma­tycz­ne autor­stwa pani Barbary.